Prinses Ruk
“Pap, ik vind m’n voornaam niet zo leuk.”
“Nou pop, dan neem je toch een van je andere drie namen.”
“Pap, m’n andere drie namen zijn pas echt ruk.”
“Matig je toon een beetje, pop. Ruk is niet opportuun.”
“Wel als het om mijn naam gaat. Ik had denk ik liever Ruk geheten. Dat
wekt tenminste niet de indruk dat m’n ouders gewoon blind vier namen
van al dan niet overleden familieleden hebben genomen en die links en
rechts wat vervrouwelijkt hebben. Marcela? Alexia? Is die i in Alexia
een poging om het een Spaans tintje te geven, pap?”
“Nou en of, pop.”
“Echt héél kut, pap.”
“Poppie toch, kut is nie…”
“Nee, pap. Ik zit al met een erfenis van een demente overgrootmoeder,
een om zich heen neukende overgrootvader, een manisch depressieve opa,
een boomknuffelende oudtante… Het is niet echt alsof ik mezelf niet
hoef te gaan bewijzen in dit leven, hè?”
“Nou, pop…”
“Ik dacht het ook niet. En het eerste wat je me flikt is om me, nog
voordat ik het vruchtwater goed en wel uit m’n ogen heb, Alexia Juliana
Marcela Laurentien te noemen. Hufter.”
“Je moeder vond het anders ook hele leuke namen…”
“M’n moeder komt uit het land van de Dwaze Moeders.”
“Je tantes vonden het ook hele leuk…”
“M’n tantes?! De een heet Petra maar laat zich Laurentien noemen God
betere het! De ander heeft met Nederlands grootste crimineel liggen
krikken!”
“Krikken? Pop, luister nou naar me. Dit is nou juist het leuke van een
Oranje Nassau zijn. Kunnen we af en toe gewoon gekke dingen doen. Mijn
opa was beschermheer van het Wereld Natuur Fonds maar knalde links en
rechts beren af. Mijn papa vocht het grootste deel van zijn leven tegen
stropdassen. Kun je het je voorstellen? Stropdassen? En nou mag je drie
keer raden wat ik doe als ik niet achter oma aanloop. Nou?”
“Zeg het maar, pap.”
“Watermanagement.”
“Jezus Christus, pap.”
“Poppie toch.”
August 17th, 2005 at 11:51 am
Leuk debuut!
Bernard had het zo gewild, denk ik.
Bas
PS: Pim? Wie is Pim?