www.beetjemakkelijk.nl

Ajax verliest met 3-0 van Sparta. Afgezien van niet voetballen kan Ajax in deze niets verweten worden. De schuld lag geheel en al bij de scorende spelers van Sparta en - voor de zoveelste keer - de scheidsrechter. Deze zag in Wesley Sneijders opmerking “Je moet geel geven, blinde typhushond” een belediging en gaf Wesley rood. Wesley rood, Ajax met tien man, Henkie Ten Cate boos, Henkie ten Cate maakt de scheidsrechter uit voor moraalridder, Henkie Ten Cate naar de tribune, Ajax verliest.

Wesley legt later alles aan een Talpa-verslaggever rustig uit:
“Neenee, ik schold niet op de scheidsrechter, ik schold op de speler die me onderuit had gehaald.” Zo zie je maar hoe TV kan vertekenen. Op de beelden van drie verschillende camera’s zien we Wesley alleen maar recht in het gezicht van de scheidsrechter brullen. Tenminste, zo lijkt het. Zal wel iets met diepte te maken hebben.
“En wat zei je dan?”, vraagt de verslaggever.
“Ja, niks schokkends hoor. Had niks met ernstige ziektes te maken of zo.”
“Ik hoorde dat je ‘blinde typhushond’ riep.”
“Ja zoiets. Nou, dat vind ik niet schokkend.”
Nee, inderdaad. De kindjes in Soedan die op dit moment gelegen in hun eigen diarrhee het laatste half uur van hun leven tegemoet gaan, laten tussen het bloedhoesten door weten blij te zijn van Wesley te vernemen dat ze niet aan iets ernstigs aan het overlijden zijn.

Alles wel beschouwd is Mart Smeets een onuitstaanbare zak. Geen twijfel over mogelijk. Stelt alleen vragen om na het antwoord aangehoord te hebben te kunnen vertellen wat hij vindt wat het antwoord had moeten zijn en zichzelf vervolgens onder tafel stijf te wrijven op zijn eigen scherpe observaties en eloquente voorkomen. Hij gebruikt waarschijnlijk ook liever het woord eloquent in plaats van welbespraakt. Hij heeft een tijd lang op nummer twee in de lijst van meest ijdele Nederlanders gestaan, maar staat sinds het hardhandig ingrijpen van Volkert van der G. weer gedeeld nummer één, samen met Ivo Niehe.

Maar hij kan wel een programma presenteren. Al presenteert hij De Open Nederlandse Kampioenschappen Vingervoetbal vanuit het Groningse Loppersum, hij maakt het interessant. Je blijft kijken. Tijdens de Tour de France heeft hij, bij gebrek aan beter, regelmatig gasten aan tafel die tot op dat moment in volstrekt terechte anonimiteit door het leven gingen. Bij ons aan tafel vanavond een gast van wie de naam in eerste instantie bij velen van u geen herkenning zal oproepen. Maar als ik zeg ‘het handje van Joop’? En als ik dan ook nog zeg ‘1975, Alpe d’Huez’? Juist. Dan weet u het weer. En we zijn heel blij dat hij hier vanavond is. Vervolgens zit er een Peer Verbroucke of een Ton van Veer die ergens in een modderbruin verleden een keer een bidon met azijn aan een renner heeft gegeven, een verkeerde berg is opgereden of een hand van Joop Zoetemelk heeft gekregen en inmiddels filiaalmanager van een doe-het-zelfzaak is geworden. Wat het ook is, we willen alles van ‘m weten want Mart kent ‘m.

Wilfred Genee is een aardige jongen. Wederom geen ruimte voor twijfel. Altijd in voor een potje toepen, haalt keurig z’n rondjes bier en zet de vuilnis buiten zonder dat mevrouw Genee erom hoeft te vragen.

Maar hij kan geen programma presenteren. In ieder geval geen sportprogramma. En zeker geen sportprogramma dat geheel gewijd is aan de Eredivisie en zwaar gehandicapt door programmamakers die menen dat Nederland inmiddels wel gewend is aan reclameblokken. (Nee, daar zijn we niet aan gewend; we tolereren ze omdat ze geruisloos overgaan in de klamme smurrie die ze onderbreken).

Tot voor kort zat hij in het programma Voetbal Insite op RTL5. In tegenstelling tot wat hij en RTL5 dachten presenteerde hij het niet. Dat deed Johan Derksen. Johan liet zich een vraag stellen door Wilfred zodat hij kon vertellen hoe de vork in de steel steekt. Wilfred zorgde voor voldoende koffie en hield de klok bij om af te tellen naar het volgende reclameblok.

Nu presenteert Wilfred De Wedstrijden, Talpa’s belofte en antwoord op Studio Sport op de zondagavond. Het probleem is: Hij presenteert het echt. Hij hakkelt van wedstrijd naar wedstrijd, afgewisseld door een bevrijdend reclameblok (aha!) en hoopt nog steeds dat Derksen het elk moment van hem over zal nemen zodat hij broodjes voor de gasten kan gaan smeren. Tevergeefs, want Derksen zit drie studio’s verderop een heel leuk programma met Barbara Barend te maken. Op de stoel van Derksen zit een weinig spraakzame Ruud Gullit te malen op de gedachte dat als hij vorig jaar geen trainer Feyenoord was geworden, hij nu waarschijnlijk bondscoach zou zijn en van Basten zijn assistent. In plaats daarvan ligt zijn marktwaarde als trainer momenteel op de prijs van een Happy Meal en moet hij de open garagedeuren van Wilfred verder intrappen. De volgende keer dat een Rotterdammer ‘m iets vraagt…

Wilfred Genee zou een geweldige verkoper in de Mediamarkt zijn. Nee, dat is geen goedkope rotopmerking. Hij zou namelijk de eerste geweldige verkoper van de Mediamarkt zijn. Hij zou volstrekt eerlijk uitleggen dat de duurdere TV eigenlijk maar middelmatig presteert en dat de goedkopere Sanyo in alle testen als beste uit de bus komt. Nee, hij heeft ‘m zelf niet en daar heeft ie enorme spijt van. Meneer, mevrouw, maakt u alstublieft niet dezelfde fout die ik heb gemaakt. U wilt die Sanyo. Mensen zouden bij de Mediamarkt terugkomen en bij de aanschaf van hun sapcentrifuge erop staan dat ze door die aardige jongen van de TV-afdeling zouden worden geholpen. En Wilfred zou ze helpen (Als u van een beetje vruchtvlees houdt, gaat u voor de Krups. Nee, ik heb ‘m zelf niet…) en in een mum van tijd filiaal- of regiomanager worden.

Wie weet? De Tour de France over een paar jaar. Mart heeft niemand kunnen vinden die echt in de Tour heeft meegereden dus hij rukt iemand anders uit de kast die wel eens wat met sport heeft gedaan. Bij ons aan tafel vanavond een gast van wie de naam in eerste instantie bij velen van u geen herkenning zal oproepen. Maar als ik zeg ‘de sidekick van Johan Derksen’? En als ik dan ook nog zeg ‘Talpa’. U weet wel, dat station dat maar een half jaar in de lucht was? Juist. Dan weet u het weer. En we zijn heel blij dat hij hier vanavond is. En Wilfred hoeft zich nergens zorgen om te maken. Mart presenteert alles.

Minister-president Balkenende bedient zich van feiten; niet van halve waarheden, speculaties of nog minder betrouwbare concepten als eigen meningen en nieuwe inzichten. Balkenende weet waar hij het over heeft of hij houdt zijn mond. En hij kan het natuurlijk niet maken om in het wekelijkse Gesprek met de minister-president z’n mond te houden (‘dat getuigt niet van respéct’) om vervolgens Ferry Mingele blanco in de ogen te staren (dat wint Ferry met twee vingers in z’n neus). Daarom begint hij, wanneer hem een vraag gesteld wordt, het antwoord standaard met “Het is zo dat…”.

‘Meneer Balkenende, waarom is het nou zo belangrijk dat Nederland zich in het referendum uitspreekt voor de Europese grondwet?’
‘Het is zo dat Nederland natuurlijk niet kan achterblijven op de rest van Europa waar het gaat om samenwerking en vooruitgang’. Is dat zo? Jazeker, de minister-president zegt toch dat het zo is? Je hoort ‘m toch? Hij zegt niet dat hij vindt dat Nederland niet kan achterblijven; hij zegt dat het zo is dat Nederland niet kan achterblijven. Dus je hoeft niet moeilijk te gaan doen en je af te vragen of het echt zo is dat Nederland niet kan achterblijven want dat heeft je minister-president al voor je gedaan. Hij heeft het terdege onderzocht, alles goed nagerekend op z’n rekenliniaal en het blijkt dat het zo is dat Nederland niet kan achterblijven, dus je kan er vergif op innemen dat het zo is. TNO kan het bij wijze van spreken aantonen.

Je kan je afvragen of het niet gewoon een stopwoordje van hem is. Dat hij de tijd die hij gebruikt om ‘Het is zo dat’ uit te spreken nodig heeft om te bedenken wat hij moet zeggen in plaats van wat hij eigenlijk wil zeggen. ‘Natuurlijk is die Europese grondwet nauwelijks goed genoeg om je reet mee af te vegen, maar als we niet meedoen zit ik er bij het eerstvolgende topoverleg heel lullig en heel eenzaam bij. Wat ik eigenlijk bedoel is dat Nederland niet kan achterblijven op de rest van Europa waar het gaat om samenwerking en vooruitgang.’

“Pap, ik vind m’n voornaam niet zo leuk.”
“Nou pop, dan neem je toch een van je andere drie namen.”
“Pap, m’n andere drie namen zijn pas echt ruk.”
“Matig je toon een beetje, pop. Ruk is niet opportuun.”
“Wel als het om mijn naam gaat. Ik had denk ik liever Ruk geheten. Dat wekt tenminste niet de indruk dat m’n ouders gewoon blind vier namen van al dan niet overleden familieleden hebben genomen en die links en rechts wat vervrouwelijkt hebben. Marcela? Alexia? Is die i in Alexia een poging om het een Spaans tintje te geven, pap?”
“Nou en of, pop.”
“Echt héél kut, pap.”
“Poppie toch, kut is nie…”
“Nee, pap. Ik zit al met een erfenis van een demente overgrootmoeder, een om zich heen neukende overgrootvader, een manisch depressieve opa, een boomknuffelende oudtante… Het is niet echt alsof ik mezelf niet hoef te gaan bewijzen in dit leven, hè?”
“Nou, pop…”
“Ik dacht het ook niet. En het eerste wat je me flikt is om me, nog voordat ik het vruchtwater goed en wel uit m’n ogen heb, Alexia Juliana Marcela Laurentien te noemen. Hufter.”
“Je moeder vond het anders ook hele leuke namen…”
“M’n moeder komt uit het land van de Dwaze Moeders.”
“Je tantes vonden het ook hele leuk…”
“M’n tantes?! De een heet Petra maar laat zich Laurentien noemen God betere het! De ander heeft met Nederlands grootste crimineel liggen krikken!”
“Krikken? Pop, luister nou naar me. Dit is nou juist het leuke van een Oranje Nassau zijn. Kunnen we af en toe gewoon gekke dingen doen. Mijn opa was beschermheer van het Wereld Natuur Fonds maar knalde links en rechts beren af. Mijn papa vocht het grootste deel van zijn leven tegen stropdassen. Kun je het je voorstellen? Stropdassen? En nou mag je drie keer raden wat ik doe als ik niet achter oma aanloop. Nou?”
“Zeg het maar, pap.”
“Watermanagement.”
“Jezus Christus, pap.”
“Poppie toch.”